Hakkımda
İnsanın kendisiyle ilgili cümleler kurması zor fakat en azından bu cümlelerin boş olması, yani neticesinde dünyanın yerinden oynamayacağını bilmek bir nebze hata yapma korkusunu yenmede yardımcı oluyor. Matematik eğitimim boyunca tanımlar ve teoremler öğrendim. Belki teoremleri üretirken o kadar serbestlik içinde olunamasa da bir şeyleri tanımlamanın matematiksel çerçeve içerisinde çok kolay ve hatta sonsuz bir serbestliğe sahip olması, kişiliğimin şekillenmesinde önemli bir yere sahip oldu. O yüzden, çıkarımlar yaparken bazen gereğinden çok duraksarım. Birisi iki objeden hangisini daha çok sevdiğimi sorsa bile, vereceğim cevabın mahiyeti beni hep tedirgin eder. Bu cevabı haftalar, aylar ve hatta yıllar boyu düşünebilirim. Bu anlamda bir "zevksizliğe" sahip olduğumu söylemem yalan olmaz. Diğer taraftan tanımlama yapmak konusunda kendimi son derece özgür hissederim. Örnek vermek gerekirse, yaşadığım veya çalıştığım ortamları hapishane, hastane, pastane, ev, orman veya tapınak olarak tanımlayıp, bu ortamlar içerisinde rollere bürünmek çok hoşuma gider. Bu tiyatro oyunlarının insanı çokça geliştirdiğini düşünüyorum. Yaşayabileceğimiz yalnızca bir hayat olmasına rağmen, oynayabileceğimiz pek çok rol bulunmakta. Hatta bu rolleri ne denli yerine getirdiğimiz, onları tanımlama serbestliğimiz olduğu ölçüde pek büyük bir öneme haiz değil. Çok kolaylıkla bu da benim yoğurt yeme şeklim deme hakkına en azından "matematiksel" anlamda sahibiz. Sonuç olarak, hayata hem alaycı hem de irdeleyici gözle bakan bir tipim diyebilirim.
